Szanowny Panie Ministrze! W związku z licznymi interwencjami dotyczącymi m.in. przewozów pasażerskich zwracam się
Szanowny Panie Ministrze! W związku z licznymi interwencjami dotyczącymi m.in. przewozów pasażerskich zwracam się do pana z prośbą o wyrażenie swojego stanowiska w przedmiotowej sprawie:
Pierwszym niejasnym problem rozporządzenia jest wprowadzony obowiązek ewidencjonowania obrotu; kwot podatku należnego bez względu na osiągniętą wielkość obrotu dla kontynuujących albo rozpoczynających po dniu 30 września 2002 r. działalność mieszczącą się w zakresie usług przewozu osób i ładunków taksówkami i bagażówkami (§ 1 ust. 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia zamieszczonego w DzU nr 151, poz. 1711). Dotąd obowiązywało zwolnienie podmiotowe dla wykonujących te usługi na podstawie załącznika nr 2 poz. 10 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W chwili obecnej 90% podmiotów gospodarczych wykonujących usługi przewozu taksówkami osobowymi i bagażowymi korzysta z możliwości rozliczenia podatku lokalnego na podstawie karty podatkowej. Wysokość wnoszonego podatku jest uzależniona od liczby mieszkańców w danej gminie (zgodnie z obwieszczeniem ministra finansów z dnia 8 listopada 2001 r., MP nr 41, poz. 666), w takim przypadku ewidencjonowanie kwot podatku należnego nie jest związane z obrotem, więc stosowanie ewidencji za pomocą kas rejestrujących traci sens. Ponieważ nie opublikowano nowelizacji ustawy z dnia 8 listopada 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, należy domniemywać, że usługi przewozu osób i ładunków w dalszym ciągu są zwolnione od podatku VAT, bez względu na wysokość obrotu, więc przekroczenie obrotu w wysokości 40 000 zł również nie ma wpływu na wysokość odprowadzanego podatku VAT, w takim przypadku ewidencjonowanie obrotu za pomocą kas również traci sens. W dodatku wystąpi problem techniczny wynikający z norm prawnych zawartych w ustawie o cenach, gdzie w art. 8 ust. 1 i 2 (DzU nr 97 z 2001 r. poz. 1050) rady gmin mogą ustalać ceny urzędowe, obowiązujące na terenie gminy, zaś regułą jest ustalenie opłaty na zasadzie ceny umownej, zawartej między klientem a taksówkarzem, w szczególności przy wykonywaniu usługi poza obszarem jednej gminy, oraz stosowanie bonifikat. Dodatkowe uprawnienia ustalające możliwość wprowadzenia przez rady gmin dodatkowego wyposażenia technicznego w odniesieniu do taksówek, zamieszczone w art. 15 ust. 7 Prawa przewozowego, powodują nowe problemy, które wystąpiły w m.st. Warszawa, gdzie prawem lokalnym usiłowano wprowadzić drukarki wskazujące wysokość opłaty związanej ze wskazaniami taksometru.
W przypadku stosowania cen umownych stosowanie drukarki oraz dodatkowej ewidencji obrotu za pomocą kasy rejestrującej przy spełnieniu cytowanego rozporządzenia jest technicznie niemożliwe. Również § 10 i 11 rozporządzenia dotyczące obliczeń w rozliczeniach podatku od towarów i usług przez podmioty gospodarcze, które są zobowiązane rozpocząć ewidencjonowanie obrotu za pomocą kas rejestrujących, nie mogą dotyczyć wykonujących usługi przewozu osób i ładunków taksówkami osobowymi i bagażowymi, korzystających z opodatkowania podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej. Spowoduje to znaczny wzrost kosztów własnych tych podmiotów gospodarczych, zaś już obecnie wprowadzone dodatkowe opłaty za kursy kwalifikacyjne oraz uzyskanie licencji przy ciągle spadających dochodach podmiotów wykonujących usługi przewozu doprowadzą do rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej przez liczną grupę przewoźników i powiększenia grona bezrobotnych.
W rozporządzeniu najprawdopodobniej powtórzono błąd z poprzednich regulacji prawnych dotyczących kwalifikacji usług. W § 7 przyjęto zasadę obowiązku rozpoczęcia ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących dla świadczących usługi przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji podmiejskiej i międzymiastowej. W obowiązującej klasyfikacji wyrobów i usług nie istnieje numer statystyczny określający usługi przewozów komunikacji podmiejskiej. Określenie komunikacji podmiejskiej np. na terenie aglomeracji śląskiej jest praktycznie niemożliwe, ponieważ wskutek zwartej zabudowy poszczególne miasta graniczą ze sobą. Organizatorzy komunikacji publicznej, najczęściej są to związki komunalne, w ramach ustawy o zamówieniach publicznych zawierają umowy przewozowe z przewoźnikami wykonującymi usługi na podstawie skoordynowanych rozkładów jazdy. W takim przypadku przewoźnik zobowiązany jest do zatrzymywania się na każdym przystanku na obszarze istniejącej linii komunikacyjnej. Nieprecyzyjne określenie powoduje wątpliwości właściwych urzędów skarbowych co do stosowania norm prawnych zawartych w rozporządzeniu. Z uwagi na wymienione wcześniej wątpliwości jak również wobec licznych interwencji wykonujących usługi przewozu uważam, że zajęcie się tymi problemami jest konieczne.
Z wyrazami szacunku
Poseł Cezary Stryjak
Chorzów, dnia 4 lutego 2002 r.